Home » Columns (Pagina 3)

Categoriearchief: Columns

De oorlog ingerommeld..

.. of het nu de oorlogen van NU & net, zoals Oekraïne, Syrië, Yemen, Libië betreft of de Tweede of Eerste Wereldwijde mensenslachting .. hetzelfde doorgesnoven, beestachtige rapaille is hieraan altijd en eeuwig hoofdschuldig & verantwoordelijk! Burgers worden voorgelogen – meegetrokken en passend tegenhouden zich hiertegen te kunnen verzetten.

Het is een eeuwenoud ‘succesvol’ patroon en raster dat door het militair-industrieel complex – aangestuurd door wereldbankiers – moorddadig huishoud op onze in wezen zo mooie planeet. We weten niets, maar denken te weten, we nemen aan en geloven en denken-NA.. laten ons voorliegen!

Lees eens een paar regels mee:

“Geen eerlijke, van haat vrij mens kan beweren dat de verantwoording voor de oorlog (1914-1918) alleen op Duitsland rust; ja, er bestaat gerechte twijfel of niet Rusland een groter aandeel van de schuld draagt dan Duitsland. En wie wil ontkennen dat ook Frankrijk met zijn politiek van mannen zoals Poincaré, Delcassé en Hanotoux in hoge mate bijgedragen heeft aan de catastrofe? De archieven van St. Peterburg en Berlijn hebben zich geopend en de grootste verrassingen gebracht. Lloyd George zei het reeds, de schuld aan de oorlog zijn alle betrokken landen die – zonder het goed te beseffen – min of meer de oorlog in gestruikeld zijn.”

(Francesco Saverio Vincenzo de Paola Nitti, van juni 1919 t/m juni 1920 Italiaans Minister-president)

“Het Verdrag van Versailles was gebaseerd op de theorie van de absolute Duitse alleenschuld aan de wereldoorlog. Ik geloof dat niemand, die de voorgeschiedenis van deze oorlog serieus bestudeert heeft, deze zienswijze vandaag de dag nog zal kunnen onderschrijven. De oorlog had een lange voorgeschiedenis, ze gaat terug tot aan de tussen Engeland en Frankrijk afgesloten Marokko/Egypte overeenkomst en de Franse opmars naar Fez die een aaneenschakeling van Duitse stappen tot gevolg gehad hebben die bijgedragen hebben de wereld in verschillende kampen te verdelen. Aan het eind van de oorlog hebben we ons zelf wijsgemaakt dat alleen Duitsland aan deze oorlog debet was. Deze overtuiging was het resultaat van meningen die we op basis van beperkte stukken, aangevuld en gevoed door oorlogspropaganda gevormd hebben. Het doel van de oorlogspropaganda was echter de eenheid en het moreel van de eigen burgers hoog te houden, ons eigen goed recht te bewijzen en bewijzen dat de vijand volledig onrecht had. Op deze aannames zijn het Verdrag van Versailles gegrondvest. ”

(Brits politicus en latere Britse ambassadeur in de USA – Lord Lothian – was gedurende de Eerste Wereldoorlog privésecretaris van de Engelse Minister-president David Lloyd George. In zijn rede “Duitsland en de Europese Vrede” – welke hij hield op 29 juni 1937)

Oekraïne NU – hetzelfde laken een pak!

Onverantwoordelijke Doorgesnoven Haagse Idioten zullen nooit beseffen welke zware last op hun schouders ligt door het aanwakkeren en ondersteunen van mensenvernietiging door het – in ‘naam van de vrede’ – zenden van vernietigingstuig. Wapens hebben nog NOOIT vrede gebracht!!!!

Opdracht aan de ‘feitensjekkers’ van nu – Doe eens ECHT je ding en vind en toon aan dat niet alleen Oekraïne maar heel Oost- en West-Europa de oorlog ingerommeld is geworden…

Bekozz daij see so..

Amper wakker en lurkend aan een megabak Broene Joegul zit ik in het ochtendzonnetje achter m’n Appul, schuif m’n blauwe muis over de zwarte mat en smurf over het internet. Niet alleen Goegul, maar ook Wiekiepedia en Feezboek, het nieuws van NU komt tegenwoordig in digi-taal naar ons toe, veilig en vertrouwd, is ZO te consumeren, gegarandeerd gedesinfecteerd, ontwormd en gechipt, volledig virusvrij en compleet Gevaccicheckt.

Da’s toch heel iets anders dan vroechgur, toen had je na decennia lang jezelf een bochel buffelen het idee dat je misschien iets opgestoken had van de materie waarnaar je belangstelling uitging maar je tegelijkertijd ook realiseerde dat je wist dat je nauwelijks iets wist – je kop is gewoon te klein, de grijze massa bij lange na niet voldoende en de tijd van leven faliekant te kort om maar een gedeelte van het verleden-weten te bevatten.

Hoe anders is het NU, vandaag de dag, alles wat ons als mens aan informatie bereikt – waarvan toegestaan is dat het ons mag bereiken correct is en klopt als een zwerende vinger, bekozz daij see so..

Maar goed ook, anders zou je toch bijna in de val trappen? Wie had anders ooit van Peter A. McCullough gehoord? Een Amerikaanse cardioloog, MD. MPH “vice chief of internal medicine at Baylor University Medical Center and a professor at Texas A&M University” deze man liet van zich spreken en maakte tongen los. IK had nog nooit een letter van deze man onder ogen gezien en geen woord gehoord tot deze ochtend dat ik een grafiekje te zien kreeg met zo’n enorme piek waarvan beurshandelaren op Wall-Street een stijve plasser zouden krijgen.

Nee, het gaf NIET de gestegen goudkoers aan of een Bitcoinexplosie maar het aantal mensen dat plotsklaps pijnlijk verstijfd de pijp uit gegaan waren na het ontvangen van mr-en-a inspuitingen, afgezet tegen afstervingen zonder ingeprikt te zijn. Volgens die piekgrafiek en bijgaande babbel was de verhouding aardig ongelijk, iets van 3.3% dooien zonder toegevoegd additief terwijl 91,5% pieremotje gingen MET 3-voudig ingespoten bescherming. Je zou er bijna bang van worden, toch?

Gelukkig wordt tegenwoordig alle info op Fakeness Gevaccicheckt en kon ik gelukkig en al Goegulund leren en lezen dat deze cardioloog niet geloofd kon worden, ook een beetje rechts-extreem was zelfs.

Dat nieuws kwam niet van zo maar een Boerelul uit Oetjekul, nee, van het gerenommeerde AFP (Agence France-Presse) een serieuze club die door de EU gefinancierd wordt en betrokken is bij “fact-checking- en onderzoekhubs die behoren tot het netwerk van European Digital Media Observatory (EDMO): DE FACTO voor Frankrijk, CEDMO voor Tsjechië, Polen en Slowakije, EDMO BELUX voor België en Luxemburg, HDMO-Lakmusz voor Hongarije, GADMO voor Duitsland en Oostenrijk, BROD voor Roemenië en Bulgarije, ADMO voor Kroatië en Slovenië, en MedMO voor Griekenland, Cyprus en Malta”.

Journalisten zoals de gerenommeerde Charlotte Steenackers die voor en namens Nederland en België het manipulerende feeknieuws schoonveegt met behulp van haar ware woorden en ingebouwde waarheidsweegschaal is een van de bepalende en corrigerende medewerkers van dit toonaangevende media-instituut.

Maar er is meer, veel meer waarbij de AFP betrokken is zoals ze zelf aangeven: “AFP heeft ook samen met Austria Press Agency(APA) deelgenomen aan een project gefinancierd door het Europees Media en Informatie Fonds (EMIF) om training in fact-check productie te geven aan Oekraïnes nationale nieuwsagentschap Ukrinform.”

Alles met elkaar een interessante club en het is maar zeer de vraag hoe massief en wijdvertakt het nieuws – OOK in Nederland – voor consumptief goedgekeurd gebruik geschoond wordt. Neem bijvoorbeeld Blue Water Intelligence van een in het Drentse veen gevestigde – vuurwapen geile – energetische Reiki-haeler, misschien te vergelijken met het onderzoeksbureau Bellingcat van de Britse Blogger en waarheidsvinder Eliot Higgins?

Who Knows, God Nows.. its troew, bekozz daij see so..

Zien wat je niet zag…

Kan een afbeelding zijn van 4 mensen en Tower of London

Die zondagmiddag stond ik met een zeer gemêleerd gezelschap op de Dam, gewapend met een paraat liggend wit laken aan een lange bamboestok geknoopt. Mijn eigen wit/groen/gele vlag met daarop prominent de Algiz liet schandalig genoeg verstek gaan, die bleef verscholen achter op de bank van het gebruikte vehikel op het Asser treinstation.

Nee, jammer genoeg niet en niks gewapper van dit mooie kunststukje van Herma’s Handjes, dus dan maar paraat met wat voor handen was. De voor het paleis op de Dam verzamelde mensenklont trok steeds meer aandacht naarmate de klont zich vergrootte en met enkele geel gerande zwarthemden omringend op de achtergrond brak uiteindelijk de Lange Mars door de binnenstad aan.

Met vlaggen, vaandels, toeters en trommels stapte de mensenklont de binnenstad rond, onderweg de Mokumse singels, stegen en Wallen verstoppende toeristenkudde verrassend. Smartfoons gingen de hoogte in en werd de ommegang met video’s en foto’s vereeuwigd, zo be-toverde de demo ‘Geen Wapens voor Vrede’ honderden vette opgestoken duimen tevoorschijn en menig glim-gelach kwam voor de dag.

Uiteraard klonk ook daar en hier vermanend geschreeuw, iets met Putin Potentaat met als kers op de taart een kittig keffend vrouwspersoon, als tenger teefje schold ze schel en uit volle borst allerhande verwensingen naar mij en ons terwijl ze op de Wallen zijdelings bij de klont aankleefde en van voor tot achter meetippelde.

Ik kon haar luid en duidelijk verstaan maar begreep er geen ene jota van, mijn Oekraïens is even onderontwikkeld als het Russisch, Oezbeeks, Tadzjieks of Schubbekutteveenz. Maar dat ze als een blonde kol allerhande boze bezweringen over de stappende witte vlaggenklont afriep, dat snapte ik zelfs zonder ondertiteling.

Al met al een goed bestede dag, waar ik diverse reeds bekende mannen en vrouwen in levende lijve mocht meemaken en ook nieuwe en anders dan gelijkdenkende massamensen, waarmee vooraf, tijdens en nadien wat gedachten werden gewisseld. (elke) Oorlog is niets anders dan misleiding en bedrog, daarover was elk het zonder meer eens, ook dat het altijd en eeuwig mensen zijn die – zonder verschil in vaandel/vlag/soort of politieke dan wel religieuze voorkeur – daarvoor de hoogste prijs betalen.

“Wat zouden we volgens jou kunnen doen om dit te laten stoppen?” Was een van de aan mij gestelde vragen, Tsja.. al duizenden jaren zullen zich hierover knappe koppen gebogen hebben, ik ken als hen het absolute antwoord niet maar wat ik wel weet is dat wij als mensen niet(s) weten, enkel denken te weten, ziende blind zijn en horende doof blijven.

En toch.. de hoop blijft, dat ooit op enig moment het werkelijkheidsbesef zorgt voor een alles beslissend kantelmoment, dat is volgens mij het prille begin.. dus net zolang volhouden, benoemen en tonen tot het be-palende AHA-moment … “ik zie ik zie wat ik niet zag!”

Leugens!

Met wat biokip en andijvie voor mien knienen in de armen stuiter ik bij de kassa van Jumbo Jan op een gele krantenstander vol met oud-papier-nieuws. Televaag, Liegblad van het Noorden, Volkische Beobachter, Ontrouw en meer stinkend ‘nieuws’ daarvan houd ik me al jaren ver verwijderd.

Als ik het voorkomen kan lees ik er geen letter uit, laat staan dat ik er een rooie cent voor uitgeef… maar TOCH werd ik vandaag in de verleiding gebracht en hup.. een exemplaar van Ontrouw mee over de band, contant afgerekend en mee. Je gelooft je ogen bijna niet.. deze – van oor-sprong notabene verzetskrant uit de Tweede Mensenslachting van ’40-’45 TOEN (nog TROUW) genoemd liegt nu dat het gedrukt staat!

Pal op de voorpagina en over de volle breedte staat op de editie van 12 augustus 2023 te lezen dat het Oekraïense voorjaarsoffensief volledig vast loopt, dat er sprake is van grote verliezen en wapentekorten. Die rottige Russen hebben zich veel te goed verschanst zo blijkt. Dat KAN niet! Dat is Wappie-de-Flappietaal! Potverpielekes TROUW, wat maak je ons nou? Ich bekomme bijkans ein ganz bisjun een Stalingrad-gefuhl von innen, auf Navofuhrer Befehl – Keine Ubergabe! Niemals! Heb het al zo vaak gezegd, al jaren in gastlessen Vredesonderwijs benoemd, in talloze werken, documenten, boeken en bijdragen geschreven.. elke oorlog is niets anders dan misleiding en bedrog!

Tot aan vandaag konden we nog blindelings op de mainstreammedia vertrouwen, alles liep op oorlogsrolletjes, de vermaledijde Russen werden teruggedreven, die NAVO panzers rollten uber das land, het zou snel afgelopen zijn. Iets wat die aartsleugenaars zoals die gepensioneerde USA Colonel McGregor, de Engelse onderzoeksjournaliste Vanessa Beely, haar Canadese collega Eva Karene Bartlett, al jaren tegenspraken. Net als de Nederlandse onderzoekster Sonja van de Ende of de in Luhansk woonachtige Ronald van Amerongen en met hen een moedig dozijn mensen meer die een andere en meer realistische kant van het verhaal zeggen te presenteren. Het kan toch niet zijn dat ZIJ – DEZE LEUGENAARS – wel eens een greintje gelijk zouden hebben?

Zouden dan die berichten een kern van waarheid bevatten? De door de GEDAPO weg gecensureerde berichten dat Oekraïne in wezen militair niets meer uit stro kan zetten, die 400.000 dode mannen wel eens een juist aantal zou kunnen zijn, zou wel passen bij de berichtgeving dat onlangs meer dan 120.000 vers gedolven graven gespot werden? Of die gruwelijke filmpjes waarbij mannen in sterfkleren Fur Volk und Faterland aan duizenden splinters geschoten worden, die rivieren vol met de stroom meedrijvende en afgeslachte mannen? Wat moeten we NU nog geloven? Straks komt Ontrouw met het leugenachtige verhaal dat een nieuw gekweekt soort natio-nazi’s de dienst uitmaakt daar in Kyv.. dat kan niet waar zijn, dat zijn allemaal Leugens!

Autostress

DAT had hij, vertelde hij me toen we samen bij hem aan de slubber waren. Terwijl hij zijn zwarte koffie naar binnen kauwde zoog ik voor de verandering eens aan een mok marokkaanse munt thee.

Z’n vw-golf leek al jaren geleden overleden en verkeerde cosmetisch gezien steeds meer in staat van ontbinding, maar technisch gezien kwam hij tot nog toe zonder veel kleerscheuren door de keuring.

Het kostte af en toe wel iets maar ja, hij is zo aan die barrel gehecht maar nu werd het hem toch wel iets te gortig. Zijn aftandse diesel mocht hij in steeds meer steden niet meer naar binnen sturen, tenminste als hij niet automatisch een gepeperde nota op de mat wilde hebben voor een gepleegd miljeuhdielikt.

Door groene ideologie verblinde en klaarblijkelijk autistisch gemankeerde activistische bestuurders maken een steeds groter deel van Europa wolfgerecht & kikkerproof en scheppen daarmee voor mens en dier een steeds onherbergzamer en onleefbaarder CO2 neutraal leefgebied. Maar dat is weer een ander verhaal. Hij mag blij zijn dat hij niet in Songdo woont, een stad in Zuid-Korea, daar was hij niet eens bij in de buurt gekomen met die stinkende gifgolf van hem.

Songdo is een voor Klima Klebers tot leven gebrachte en vleesgeworden natte droom, een stad waarvan genderneutrale groene gleuvers bijkans een stijve plasser krijgen. Songdo IBD – voluit Songdo International Business District – is de eerste volledige Sustainable City ter wereld. EIGENDOM van de investeerders en hun beleggers!

Een perfecte CO2 neutrale, groene, stad met alles wat je maar wensen kunt op loopafstand. Binnen tien tot vijftien minuten ben je letterlijk overal waar je kunt en mag komen. Een superveilige Higtech stad, een Smart City pur-sang waar l e t t e r l i j k ALLES per app aangestuurd en gecontroleerd wordt, de toegang tot de woontorens, de appartementen, het verkeer en openbaar vervoer.

Met ontelbare camera’s in elke hoek, binnen en buiten en dat allemaal centraal en digitaal gecontroleerd, wordt Songdo sociaal en maatschappelijk volledig beheerd. Meer dan 170.000 Zuid-Koreaantjes worden – van groot tot klein – dag en nacht op de voet gevolgd. Meer dan 25 kilometer fietspaden en letterlijk overal oplaadpunten voor digitale diesels.

Parkeerovertredingen worden automatisch geregistreerd en bijbehorende boetes simultaan verzonden, nee, zo’n stinkdiesel maakt daar geen enkele kans. Elke overtreding, misdaad, maar ook of de bus op tijd rijdt, verkeersongelukken, allemaal zo prachtig, de ambulance is bijkans al onderweg voordat je tot 112 kunt tellen. Vuilnis? Dat kiep je – volledig app-gestuurd – in een acht kilometer ondergrondse stofzuigertunnel waar alles per soort, hoeveelheid en gewicht geteld, gecontroleerd voor hergebruik gescheiden en in rekening gebracht wordt.

Geen Tesla Vuilnisdumper te bekennen. Als klap op de vuurpijl houdt een heus kindervolgsysteem minutieus bij waar al die mini-Koreaantjes ongecontroleerd heen dribbelen, stel je toch eens voor dat er eentje stiekem gesnaaid wordt. Songdo stond niet maar-zo boven de grond, beter gezegd op een speciaal daartoe ingepolderd Koreaanse kuststrook. In 2001 kreeg een Amerikaans consortium het groene licht om dit megaproject uit de zee te tillen.

Een trio projectontwikkelaars smolten zich samen om dit te realiseren, Gale International, POSCO (US Steel) en Morgan Stanley Real Estate namen elk voor respectievelijk 61, 30, en 9% deel in het 400 miljard dollar tellende project, dit alles ontworpen door Kohn, Pedersen Fox Association. In 2005 konden ze het eerste feestje vieren, er stond wat boven de grond en vanaf dat moment ging het finaal de lucht in.

Nieuwsgierig naar die kapitale spelers en hun achtergrond? Gale International werd bijvoorbeeld in 1922 van de grond getrokken door makelaar en verzekeringsagent Daniel Gale die verbonden lijkt te zijn aan de in begin 1600 in Engeland geboren en van daaruit overgevaren oermoeder Mary ‘Prior’ Mitchel. Wie daartoe lust, zin of tijd heeft kan langs feminale bloedlijnen het na-zaad volgen via Hannah, Sarah, Jacob, Joseph, Samuel, Eleazar, Rebecca, Benjamin, Gideon, Nathan, Moses etc. het lijkt haast een genealogisch Sefardisch naslagwerk, daar doet het mij tenminste aan denken, maar dat is oud-en-ander-nieuws.

Het zijn in elk geval mensen geweest die Goed in Geldzaken zijn en waren, want ja, money makes the world go round! Gale International doet het dan ook goed en heeft zich in de afgelopen jaren op haar beurt weer geassimileerd met goud-, geld- en onroerendgoed handel(aren) als Theodore Hall (langs zijlijnen denkelijk iets met Walraven van Hall, zogezegd de ‘bankier’ van het Nederlandse ‘Verzet’) en Morgan /Stanley, c.q. de zakenbanktak van JP Morgan.

Hoe dan ook.. lekker Groen in elk geval, lekker Sustainable en een miljarden business die ook wel Green Deal genoemd wordt. Maar, zoals Bachman Turner Overdrve in ’74 al zong: You Ain’t Seen Nothing Yet want in 2009 werd door hen en op verzoek bij conculega China in de provincie Hunan een nieuw project uit de grond getrokken, Meixi Lake., daarover is het laatste en eerste woord nog lang niet gesproken.

Misschien dat ze het daar ietsje anders aanpakken en van Songdo-fouten leren en het vanuit een ander perspectief benaderen? Dat er gekeken en ontworpen wordt naar menselijke behoeften en wensen en de mens niet ondergeschikt maken in plaats zoals bij Songdo waar de inwoners in wezen in dienst zijn van het mechanisme, waar zij moeten bijdragen en afgerekend worden aan de prestaties van de stad als organisme, in wezen een supplementair onderdeel zijn van Songdo. Ze hebben niets (meer) te klagen maar wie zijn oren opent hoort geluiden die het wonen DAAR vergelijken met het wonen in de Oekraïense Ghost-Town Chernobyl.

Je kunt kunt mooi lullen zegt hij als hij zijn koffie naar binnen geprakt heeft, zijn vervoersprobleem is er niet door verminderd. Zo’n Teutoonse Roller heeft toch altijd wel zijn voorkeur, geen stokbrood Twingo, die dingen roesten al op de folder vind hij, daarvan krijgt hij juist Autostress.

Ouwe Rommel

Wat ik allemaal niet voor verrassends terugvind in de diverse papieren archiefstapels die hier hardnekkig plegen te bivakkeren. Warempel een foto uit vroegertijd keurig verpakt in een cellofaan dat bij de gebloemde ansichtkaart ingesloten was en dat alles in een zachtblauwe envelop.

Helemaal uit het Enge-Land aan de overkant van de plas een kleine vijfendertig jaar terug in de Royal Mail bus gedrukt. Het was TOEN een recente fotografie van een al wat oudere Engelse heer die de afbeelding meezond met beste wensen en hartelijke groeten.

Iets van tweeënveertig jaar daarvoor was ik Guy, want dat was zijn naam, tegengekomen op een van de trips die ik toentertijd ondernam naar het toenmalige Polen onder bewind van generaal Jaruzelski. Tijdens de controle aan Poolse/ DDR grens raakten we kort met elkaar aan de praat, hij was wat gestresst en zenuwachtig en was op terugweg van Polen naar Engeland, of ik hem misschien zou willen helpen. Hij was moe, zijn gepensioneerde lichaam deed het niet meer zo als het zou moeten en het was bijna nacht. Hij had (alleen!) een trip gemaakt met een bus vol hulpgoederen naar Polen maar de leeftijd en de spanning van dat moment zorgden ervoor dat hij zich niet meer zo goed kon concentreren.

Of hij in de DDR achter mij aan mocht rijden en dan opvolgend in de BRD tot de afslag Hamburg in m’n kielzog meeliften. Ik moest richting Hannover dus hij kon een lange tijd meeliften. Geen probleem voor beukenoot dus karren met die hap en hij blij. Bij de Duits/Duitse grens was het even bijkomen, sanitaire stop en samen een kop koffie nemen. Guy Fenton vertelde iets meer over zichzelf, hij was gepensioneerd commissaris van politie (!), woonde in Kygn’s Lynn / Engeland, had een Poolse bruid overgehouden uit WOII en was onderweg geweest om familie van zijn vrouw te voorzien van allerhande zaken waar de Polen op dat moment nijpend tekort aan hadden.

Het was een bijzonder gesprek in het toiletgedeelte bij de Duits-Duitse grens dat over van alles en nog wat ging, zijdelings ook over oorlog en vrede, (contra-) spionage en secret service. Het was het laatste en enige gesprek dat ik met hem had, we vervolgden onze reis, bij Hamburg seinde hij goodbye, heb hem in persoon nooit meer terug gezien en is hij al wat jaartjes niet meer op deze planeet. Wat betreft al het overige, dat is in de opvolgende decennia tot nu toe blijven doorleven maar ook wordt het onderhand voor mij tijd om wat zaken definitief af te sluiten en op te ruimen en gaat de foto, de kaart en wat-niet-meer op de brandbult, weg met die Oude Rommel

Vriendje van Vroeger…

Ik tref hem stil staand aan bij de non-food vakken in de lokale Lidl, turende blik met toegeknepen oogleden. Hij neemt de tijd z’n aankoop te overdenken terwijl ik onopgemerkt op hem afloop en hem bij zijn voornaam aanspreek. “Hoi kerel, hoe is het, hoe gaat het met je?” vraag ik hem waarop hij zijn gezicht iets optilt en me aankijkt.

“Mmmhh.., tsja” zegt hij na een korte pauze “politiek gezien niet zo lekker” zegt hij, een verrassend antwoord en ik wacht op wat er komen gaat. Hij licht zijn woorden toe, iets over de zorgelijke toestand-in-de-wereld en plakt daar verbaal een wijzende vinger naar politiek Rechts aan vast die hij daarmee als oorzaak van alle kwaad bestempeld.

Mijn Vriendje van Vroeger, mijn vriendje van vijtig-jaar-terug-in-tijd en ik staan samen even stil in het gangpad. Het Vriendje van Vroeger was ooit eens als ik een nagenoeg on-ingevuld mensje, blanco wat betreft kennis en weten, geen oordeel over correcte politiek, gewenst gedrag of religieuze voorkeur. We waren te jong om daar een oordeel over te kunnen hebben, onze harde schijf was amper opgestart, we functioneerden op ons eigen natuurlijk kompas. Klasgenootjes waren we op een christelijke basisschool en samen met het zoontje van de directeur van de melkfabriek vormden we een bengel-trio.

We speelden samen op straat, in en rond de melkfabriek en achter zijn huis dat uitkeek en aansloot op een geweldig mooie, grote speeltuin, een met bomen omgeven laaggelegen zandvlakte, geflankeerd door oude sociale woningbouw. Oorlogje spelen – dat was een van onze favoriete bezigheden, ook al waren onze ouders (de mijne in het bijzonder) daar niet zo gecharmeerd van om het maar zacht uit te drukken. Pief-paf-poef in real-time met een echt geweer van hout en plastikbuis en scherp gedraaide en uit papier ge(f)likte puntige pijlen. We vormden clubjes met de achter-buurt jongens, kozen uit met wie we deze keer een team vormden.

Gewapend met een paar oude helmen van voor mij (nog) onbekende snit en herkomst en zelfs met een oud luchtdruk-pistool en een luchtbuks schoten we vanaf onze kant fanatiek loden kogeltjes en dartbord pijltjes op elkaar af. Dat was meer dan eens raak en zorgde voor blauwe plekken met af en toe wat stromend bloed uit kleine wonden. Af en toe kreunen en kermen, doodvallen als de tegenstanders beweerden dat je toch echt door hen geraakt was om daarna weer fris-en-fruitig op te springen om je makkers in hun strijd te helpen, dood aan de tegenstanders. Fanatiek dat we waren we en natuurlijk waren wij altijd de goeden en DIE wonnen altijd.

Als de lol er na verloop af was trokken we met zijn allen op naar de speeltuin, samen schommelen of lekker in de grote wiebelboot. Om vijf uur was het klaar en over, dan was het hup naar huis, aan de avondhap de strijd werd later wel weer – in telkens andere setting – voortgezet, het hing er maar net vanaf wie op dat moment in de buurt rondhing. We hadden geen flauw benul van wat ‘oorlog’ in wezen was of inhield, het was voor ons niets anders dan een stoer spel. We hakten en sloegen, schoten en schopten elkaar blauwe plekken, bloedneuzen en sloegen natijd lachend de armen om elkaar. We vroegen ons niets af, wisten van niets, we deden wat we deden, waren fysiek actieve vrienden, we oordeelden en reageerden op oog en gevoel en keken uit naar later..

Nu, jaren later sta ik stil bij mijn Vriendje van Vroeger, nog steeds een goede gekende van nu. Het gaat hem politiek gezien niet naar de zin, ziet het onrecht, benoemd de uitbuiting, de vernietiging, de ellende die hij van Rechts ziet komen, voor mij is het niet anders dan een repeterend Federalistisch georiënteerde agenda en kan evenzogoed het parcours zijn van een kabbalistisch globalistische elite, maar ja.. wat als? We staan samen decennia later in de Lidl, ik vraag hem of hij zin heeft om samen ergens een kop koffie te gaan drinken, misschien iets erbij of zo? Even loslaten wat hem bedrukt, even naar een ander niveau, even terug naar toen, toen de wereld nog was zoals hij toen was.. samen met m’n Vriendje van Vroeger..

(foto: Oud Winschoten)

Schmutzige Seife!

Met m’n linkerarm achteloos naar buiten leunend zoef ik zachtjes vanuit Gerolstein van het zuiden uit naar omhoog en laat m’n gedachten gaan over het bizarre geallieerde propagandasprookje uit WOI.

Over hoe klakkeloos dit soort levensbedreigende, werkelijkheid misvormende en misdadige, door overheden verspreide berichtgeving door de (wereld)burgers als absolute waarheid naar binnen glijdt.

Marketing technisch gezien een perfect staaltje van hoe je de kluit radicaal kunt belazeren en daarmee het beoogde doel kunt bereiken en dat was in 1917 voortzetting van de massamoord. De geallieerde kaarten waren slecht geschud en naast de wereldwijd opgezette revoluties was dit een van de beste misleidingstrucs die ingezet werden.

Onder het motto beter goed gejat dan slecht bedacht werden feit en fictie welbewust verdraaid aan elkaar geknoopt om de leugenachtige glycerinecampagne in elkaar te frottenSchmutzige Seife

Met m’n linkerarm achteloos naar buiten leunend zoef ik zachtjes vanuit Gerolstein van het zuiden uit naar omhoog en laat m’n gedachten gaan over het bizarre geallieerde propagandasprookje uit WOI. Over hoe klakkeloos dit soort levensbedreigende, werkelijkheid misvormende en misdadige, door overheden verspreide berichtgeving door de (wereld)burgers als absolute waarheid naar binnen glijdt.

Marketing technisch gezien een perfect staaltje van hoe je de kluit radicaal kunt belazeren en daarmee het beoogde doel kunt bereiken en dat was in 1917 voortzetting van de massamoord. De geallieerde kaarten waren slecht geschud en naast de wereldwijd opgezette revoluties was dit een van de beste misleidingstrucs die ingezet werden.

Onder het motto beter goed gejat dan slecht bedacht werden feit en fictie welbewust verdraaid aan elkaar geknoopt om de leugenachtige glycerinecampagne in elkaar te frotten. Er is werkelijk waar (nitro)glycerine, olie, vet, lijm, groenbemester, varkensvoer EN zeep gemaakt van botten en vet, maar .. van de kadavers van dieren, van ezels, paarden, etc.

Een – bij de goegemeente nu niet meer zo algemeen – bekend voorbeeld is geboekstaafd als Brits wapenfeit uit de Tweede Boerenoorlog van 1899-1902. Robert SS Baden-Powell, bevelvoerend beroepsmilitair van de door Boerenstrijders belegerde strijdmacht in Mahikeng raakte hierdoor aardig onthand door gebrek aan nagenoeg alles.

De belegering die van oktober 1899 tot uiteindelijk mei 1900 zou standhouden kon door de Britten slechts volgehouden worden door de voedselvoorraden te kapen van de Baralong, de plaatselijke bevolking. Dat was bij lange na onvoldoende en om in leven te blijven werden paarden en muilezels gedood en bleef niets ongebruikt.

Manen en staartharen werden voor matrassen en kussens gebruikt, hoeven, huid, vet en beenderen, alles werd gekookt, geprakt en gegeten! Deze verregaande Asnutzung von Mensch und Tier zorgde er wel voor dat de Baralong crepeerde maar dat was een gevalletje van Collateral Damage zogezegd.

Der Frische und Frohliche Krieg verliep iets anders als alle partijen verwacht hadden en in 1915 kampten (niet alleen) de Engelsozen met een enorme granatenkrapte, gevolgd door een explosieventekort. Het tekort aan glycerine – een gewild product dat gebruikt werd voor de productie van het hoogexplosieve TNT – zorgde ervoor dat aan de Franse kust een Britse kadaverfabriek opgezet werd waar kadavers – voor het grootste deel paarden en ezels afkomstig uit het frontgebied – werden verwerkt.

Onder commando van Major Ellis (‘King Fat’) kon deze fabriek met een totaalopbrengst van 9.000.000 kg glycerine als één van de succesvolste toeleveranciers beschouwd worden. Ook de Britse burgers werden opgedragen hun vette botjes bij te dragen en in campagnes opgeroepen de bot en vetresten niet weg te gooien maar in een aparte Bone & Fat Bucket te verzamelen voor hergebruik, to save them for munitions.

Een moedwillige en simpele woordverdraaiing zorgde voor de gewenste misleiding, het Duitse Kadaver, gebruikt voor een dood dier, werd voor het gemak gelijkgesteld aan het Engelse woord Cadaver dat gebruikt wordt voor een dood mens. Het gaf de leugenachtige propagandisten en haat opwekkende volksmisleiders ongekende kansen de wereldburgers tegen elkaar op te zetten.

Het Engelse blad Punch drukte in 1917 bijvoorbeeld een alles suggererende illustratie af van de Nederlandse topillustrator Louis Raemaekers waarin een gesloten zwarte goederenwagon te zien is met daarop in wit krijtopschrift de woorden von Lüttich – Aachen (Van Luik naar Aken). Een witte substantie lekte vanonder de gesloten deur via de onderliggende treeplank op de spoorrails en het daaronder liggende grint – “leaking Body fats”.

De tekening moest een Duitse treinwagon voorstellen die volgens een bericht in een Berlijns nieuwsblad oorspronkelijk naar Luik getransporteerd had moeten worden maar per abuis in Nederland terecht gekomen zou zijn. De lading zou uit dode Duitse soldaten bestaan hebben die een tweede leven als blokken zeep toebedeeld was zoals weer door een Belgisch nieuwsblad verkondigd zou zijn.

De tekening deed uitstekend zijn geest vergiftigende werk. Majoor Hugh Pollard, een toenmalig Brits inlichtingenofficier kreeg de lachers op zijn hand toen hij tijdens een tafelgesprek vertelde “how his department had launched the account of the German corpse factories and how the Hun was using the wyriads of trench-war casualties for making soap and margarine.”

Vooral toen hij zijn relaas aanvulde met het verhaal van de zeep die in Nederland met militaire eer begraven werd liepen de tranen over zijn wangen “the tears ran down his cheeks as he told us of the story they had circulated of a consignment of soap from Germany arriving in Holland and being buried with full militairy honours.”

Al met al een super smerig leugenverhaal waar de wereldburgers massaal ingetrapt zijn, door overheden voorgelogen zijn, gegarandeerd en goedgekeurd fakenieuws, maar ja, voor heel veel mensen kan het niet waar zijn dat ze door hun eigen regeringen worden voorgelogen, dat KAN toch niet? Natuurlijk, er gebeuren in oorlogen gruwelijke dingen maar dit is onwaar, klopt niet, is complotachtig, desinformatie en niets anders dan vuilpraterij, veroorzaakt door … Schmutzige Seife!

Poer Mwoh

“Vreemd” denk ik bij mezelf terwijl ik zittend op het bankje om me heen kijkend enkel een reusachtig Denkmal voor de in WOI geslachte autochtonen ontwaar. Geen monument, geen plaquette, krans of steen voor al die afgeslachte soldaten welke hier na gebruik machinaal tot glycerine, zeep en springstof verwerkt zijn.

Tienduizenden mannen die tijdens gevechten aan het Noord-Franse en Belgische front omgekomen zijn en als grondstof gediend hebben voor de im Krieg zo kostbaar materiaal, daar had op zijn minst toch wel zoiets als een bloeiende braamstruik als blijk van waardering tegenover mogen staan. Maar nee, niets van dit alles te zien terwijl ik met smaak mijn Franse broodje in de warme zon naar binnen werk op het bankje dort am Brunnenplatz.

Met een ferme slok uit de meegebrachte fles Pamplemousse Rosé spoel ik na en ga verder op onderzoek uit. Er moet op zijn minst toch iets van overleefd hebben in Gerolstein, een ondertussen tot klein stadje uitgegroeid bergdorp, een overleverde herinnering, een opgedane ervaring, een nare gedachte waar men het liefst niet meer aan herinnerd wil worden of zo.

De Jungedame achter het VVV-loket die ik Vorher en hieromtrent informatie gevraagd had keek verschrikt en verbaasd en verwees me graag door naar een ander loket, een in het Rathaus, daar wist men vast en zeker meer over deze materie. Vreemd eigenlijk, zeker als je bedenkt dat de lokale VVV in het uit 1870 daterende Bahnhof gehuisvest is dat in de lijkentreinenlogistiek een heel bepalende rol toegedeeld was.

Maar helaas, ook bij het Rathaus ving ik bot, Stadtbürgermeister Böffgen war nicht da en ook Vorzimmer Frau Hoffman had een vrije dag. Mijn stokbrood met Rosé & mezelf wat beweging gunnend kuierde ik van Brunnenplatz richting Hauptstrasse en trof in begrafenisondernemer Sonnen een geïnteresseerde dorpeling met historisch weten en kennis.

Sonnen Senior was een lokaal historicus, gespecialiseerd in de streekgeschiedenis gedurende WOI en WOII. “Weet u, als DAT zo geweest zou zijn” zegt Sonnen Junior, “had dat niet verborgen gehouden kunnen worden, zeker niet in zo’n kleine gemeenschap als de onze. Daar waarover u spreekt heeft nooit plaatsgevonden”.

Ik tover een afbeelding tevoorschijn op mn Apple van de illustratie uit lang vervlogen tijden van de Nederlandse illustrator Louis Raemaekers. Daarop afgebeeld een gesloten veewagon met in krijt aangegeven von Luttich nach Aachen terwijl onder de deur-door al lijkenvet naar buiten sijpelt en zeepklodders op de treeplanken vormt. Raemakers was een succesvol karikaturist en redactioneel cartoonist in dienst van De Telegraaf tijdens de Eerste Wereldoorlog en bekend, dan wel berucht, om zijn rabiaat anti-Duitse houding.

“Dit is gewoon onzin” zegt Sonnen Junior, iets wat het Engelse Parlementslid Arthur Ponsonby toentertijd en later ook auteur James Hayward al aantoonden, niets anders dan een misleidend en manipulatief en vuig bedenksel van de Engelse propagandamachine.

Ik kan niet anders dan het met hen allen eens zijn en had dan ook niet verwacht enig tastbaar bewijs van deze lijkenschennende leugen te kunnen vinden uit de koker van de leugenachtige psychopatenkliek die niet enkel toen maar onveranderd ook NU, vandaag de dag, aan de touwtjes trekt en de wereld door misleiding en bedrog in een door geen enkel weldenkend mens alles vernietigende oorlog aan het trekken is.

WOI, evenals WOII, de oorlogen daarna en de vernietiging in het Oosten en van Oekraïne NU, de machinaties, methodiek en systematiek zijn identiek en de gewetenloze smeerlappen, de emotieloze creaturen die nu op destructie aansturen zijn te beschouwen als onvervalste genderneutrale onzalige nageboortes van de onmensen van toen.

Dit psychopatische onkruid is nagenoeg niet uit te roeien, hoeveel en hoevaak je er ook over spreekt of schrijft, wat heeft het voor zin als het niet beklijft? Resultaten uit het verleden – van toen – geven een indicatie voor de toekomst – voor nu, weet wat voor bedrieglijk ungeziefer je in de bestuurlijke kuip hebt!

In zijn boek Myths & Legends of the First World War liet James Hayward hierover een verhelderend licht schijnen, maar hoe weinigen hebben hierover gelezen? Ikzelf heb het ook meegenomen in een van mijn boeken die ik onder een van mijn auteursnamen Fre Morel heb gepubliceerd, waarvan hier een kleine uitlichting:

“Op 16 april 1917 – tien dagen nádat Amerika besloten had om zich in het wereldstrijdgewoel te begeven – verscheen in de Times en Daily Mail een artikel onder de kop Through German Eyes dat handelde over Corps Exploitation Establishments. Het artikel handelde over onvoorstelbare lijkschennende praktijken door Duitsland.

Er werd gesproken over “cremation establishments at Seraing and near Brussels”. Gesneuvelde soldaten zouden met ijzerdraad in bundels van 3 tot 5 stuks worden samengebonden “in bundles like asparagus” en in treinwagons van het slagveld naar een verwerkingsfabriek ten zuidwesten van Koblenz worden getransporteerd.

Deze fabriek was gesitueerd in de omgeving van Gerolstein in het Eifelgebergte in een ontoegankelijk en met prikkeldraad omheind kamp dat in dichte bossen verborgen lag. In een apart deel van het kamp trokken van speciale kleding en maskers voorziene einsatzkommando’s met behulp van ijzeren haken de lijken uit de treinwagons en ontdeden ze op commando van de resterende uniformkleding, schoeisel en alle andere bruikbare zaken om ze op een transportband te schuiven.

De ontklede lijken dompelde men eerst in een desinfecterend bad waarna ze in een droogkamer terechtkwamen. Daarna vervoerde de transportband de lijken naar een stoomoven waarin men ze verwerkte in een zes tot acht uur durend kook- en roerproces tot margarine, smeervet, smeerolie, zeep “of yellowish brown colour” en (nitro-)glycerine!! Het resterende afval gebruikte men voor lijmfabricage, als diervoerder en kunstmest.”

Vriendelijk uitgezwaaid verlaat ik Gerolstein en wend het stuur van m’n Française naar het Noorden, ben eerst even klaar met Toen en rij naar het Nu. Ondertussen wel goed blijven uitkijken natuurlijk, m’n Frêle Française – en ikzelf – is in een ogenblik geplet als ik niet goed oplet, een ongeluk zit in een klein (dood) hoekje. De dag ervoor was het door een oplettende truckchauffer dat ik nu wel nog even bij (FB) vriend Arie voorbij kan tuffen die langs de route woont om even gedag zeggen en een hand te schudden. (Nog) geen monument, geen plaquette, krans of steen of bloeiende braamstruik Poer Mwoh..

Proemesjem…

“twijviefteg veur n potje” beantwoordt de blonde Française van rond de dertig lente’s me in onvervalst Frans als ik haar naar de prijs vraag. Ze bemenst een klein kraampje met allerhande produits artisinale op de hoek van place de la République in het Noord-Franse plaatsje Poix-de-Picardie.

De zondagmarkt is recht tegenover hotel Le Cardinal waar ik de nacht doorgebracht had en nadat ik eerder die ochtend door eskaders zwaluwen wakker gekird ben stap ik na een klein ontbijt de markt op. Vijf artisinale en kunstig vervlochte pronte knoflookstrengen hark ik bij een van de kramen naar binnen en bij de blonde kraam-Française schaf ik een paar potjes huisgemaakte confiture aan om mee naar huis te nemen, terug naar Pays Bas.

Voordat ik later die week haar het noorden spoor snor ik die zondagochtend met mijn Frêle Française door het Noord-Franse landschap richting Compiègne, een kleine stad iets van tachtig kilometer ten noordoosten van Parijs. Een voor velen onderhand vergeten historische plek op onze aardkluit waar in november 1918 een wapenstilstandsverdrag werd ondertekend die aan de massa-mensenslachting van toen een einde maakte. Het door Amerika voorgestelde veertien puntenplan lag hieraan ten grondslag en het Verdrag van Versailles dat in 1919 volgde maakte officieel een einde aan wat later als de Eerste Wereldoorlog in de geschiedenisboeken terecht kwam.

Hetzelfde glooiende landschap, nu vol met door de zon goudgloeiende & golvende graanvelden, was toen het toneel vol van onmenselijk drama. Een enorm slachtveld waar miljoenen mannen vergaan zijn, waar hun bloed, hun DNA met de grond versmolten is. Frans, Engels, Duits, Belgisch, Amerikaans en divers ander voor massavernietiging aangerukt koloniaal mensenvlees maakte de loopgraven in de Noord-Franse en Belgische bodem trillend zwanger. Na jaren zwegen de wapens maar door misleiding en bedrog van vooral Franse en mindere mate Engelse zijde pakte die vrede voor Duitsland (en Europa) toch wel heel anders uit. Amerika, toentertijd grootste en meest bepalende geallieerde bondgenoot weigerde dan ook het verdrag te ondertekenen.

Een hobbelige en slecht onderhouden tweebaans asfaltweg leidt door de bossen naar de plek waar een replica van de restauratiewagen herinneringen hoog probeert te houden. Het is drukker dan anders, nu staan er vijf Fransinezen, een Engelsooz en een Belgiek op de parking waar ik normaliter in voorgaande jaren alleen dan wel met twee, hooguit drie auto’s stil sta. Het petit museum gaat langzaam met zijn tijd mee, gedeelde informatie wordt bijgeschaafd en ietwat aan de eisen des tijds aangepast, maar aan het bijwerken van de landkaarten is men nog niet toegekomen zie ik, Oekraïne ontbreekt als staat nog steeds op de plaquettes van 1918. Verschillende getoonde lichtbeelden van toen laten gestapelde lijken zien die in loopgraven het leven gelaten hebben, geen enkel verschil met nu, tragisch is het woord niet.

De leugen is denkelijk het meest dodelijke wapen dat de mens vernietigend verbind en aanzet tot meer dood en destructie. De mens denkt NA in plaats van ZELF, wel zo makkelijk en comfortabel. De dag na het bezoek aan Musèe Armistice Compiègne kachel ik met een gemoedelijk gangetje door naar het Duitse Eifelgebergte, naar de plaats Gerolstein, een klein bergdorp van een paar duizend mensen groot. Het is eveneens een voor velen onderhand vergeten historische plek op onze aardkluit, een gruwelijke plek waar volgens de officiële geallieerde pers in 1917 duizenden dode soldaten in door bossen verborgen kampen tot (nitro)glycerine, vet en zeep verwerkt werden. De dame achter de balie van de lokale VVV kijkt verschrikt en verbaasd en staart me vol ongeloof aan als ik haar daar naar vraag.

Op haar aanraden ga ik voor meer info naar het Rathaus maar de burgemeester is pas laat in de middag weer op kantoor und das Fraulein op kantoor is toevallig vrij. Voordat ik verder op onderzoek uitga en een bezoekje breng aan de lokale begrafenisondernemer tevens historicus eet ik op een bankje am Brunnenplatz een stokbroodje met Franse buerre en een dikke laag meegebrachte …. Proemesjem